HET IS 2 UUR ‘S NACHTS. BEIDE KINDEREN LIGGEN HEERLIJK TE SLAPEN. ROBIN LIGT TE SLAPEN. EN IK? IK LIG KLAARWAKKER.
Al vrij snel na de bevalling van Esmé merkte ik dat het anders voelde. Nadat Noëlle was geboren, had ik ook wel een ‘grijze’ periode, maar ik functioneerde op zich aardig in deze nieuwe wereld. Ik was dit keer ook wel blij en zeker trots op ons mooie meisje. Maar ik was ook angstig. Bang dat er wat zou gebeuren met een van de kinderen. Met Robin. Bang dat ik geen goede moeder zou zijn, niet genoeg mijn aandacht kon verdelen, een van de kinderen voor zou trekken. Bang dat…
Het was druk in mijn hoofd. Gedachten overspoelden mij en er zat geen filter meer op. Concentratie en geheugen had ik op de verloskamer laten liggen. Iemand anders dan Robin of mijzelf die een van de kinderen vast had? Hell to the no! Ik voelde het in iedere vezel in mijn lijf.
Daarnaast werd ik enorm prikkelbaar. Niemand kon iets goed doen. De kinderen niet, Robin niet, de dieren niet. Zeker ikzelf niet. Ik werd boos, zo boos dat ik wilde slaan, schoppen, alles om dit gevoel maar kwijt te raken, want dit was ik niet. Laten we duidelijk zijn dat ik dit niet letterlijk heb gedaan. Het was de angst dat ik dit zou doen. De angst dat ik zo onrustig en boos op mezelf zou worden dat ik wel fysiek zou worden.
Erover praten deed ik niet, want ik schaamde mij. Soms liet ik iets los dat ik mij niet oké voelde tegenover Robin of een paar vriendinnen, maar daarna zette ik mijn masker weer op en deed alsof het allemaal prima ging.
En toen begonnen de paniekaanvallen. Op de meest random en vervelende momenten. Tijdens het autorijden, als de kinderen onrustig waren, als ik alleen was, in de supermarkt. Autorijden vond ik ineens super spannend. Het liefst vermeed ik het. Boodschappen liet ik bezorgen. Maar kinderen kunnen nu eenmaal onrustig zijn en alleen zijn was onvermijdelijk. En controle verlies je nu eenmaal wel eens. Iets waar ik normaal al geen fan van was, laat staan nu.
Ik verdween. Ik werd somber, wilde niet meer, kwam tot niets meer. Ik werd overbeschermend. Zodra ik buiten mijn cocon, mijn veilige bubbel kwam, ging het mis.
Het duurde ruim 3 maand voor ik hulp durfde te zoeken bij de huisarts en dat had niet langer moeten duren.
Postpartum really kicked my ass. Hard.
Mindful Motherhood 