Mindful Motherhood

AANKLOPPEN BIJ DE HUISARTS. ANTIDEPRESSIVA. GESPREKKEN MET DE POH-GGZ. JA, HET MOEST DAN TOCH MAAR ECHT.

Omdat ik aan het begin van de zwangerschap 30 was geworden, moest ik mijn eerste uitstrijkje nog laten maken. Ik durfde dit niet goed zelf te doen, dus ik maakte een afspraak bij de doktersassistente. Maar dan had ik natuurlijk ook een goed excuus om daar om hulp te vragen in plaats van telefonisch. Retespannend vond ik het.

Na een voorstelrondje (want ik was nog niet bij de huisartsenpraktijk geweest we waren overgestapt) vroeg ze hoe het met mijzelf ging na de bevalling. Ik brak. En met breken bedoel ik dat mijn tranen het kanaal hadden kunnen vullen. De woorden spoelden uit mijn mond, zonder enige rem. Ik besloot dat het maar het beste was om eerlijk te zijn en vertelde haar over mijn angsten, paniekaanvallen en somberheid. De doktersassistente was heel lief en heeft direct een afspraak bij de huisarts gemaakt.

Bij de huisarts heb ik opnieuw mijn verhaal gedaan. Ik vertelde dat mijn klachten toenamen en dat ik mijzelf niet meer vertrouwde. Mijn gedachten werden steeds duisterder en ik zag het absoluut niet meer zitten. Ook zij was heel lief en meelevend. Dit luchtte enorm op, maar het verhielp het probleem natuurlijk niet. Ik startte met valeriaan, een lage dosis. Dit deed niets, dus ik hoogde dit op eigen initiatief op. Daar werd ik enorm suf van, maar de mentale klachten bleven gelijk.

Bij het tweede gesprek werd daarom toch de POH-GGZ ingeschakeld voor extra gesprekken en met enige tegenzin besloot ik toch antidepressiva te proberen. Dit voelde bizar, want op mijn werk gebruiken bewoners dit. Konden we straks samen medicatie slikken.

Ineens voelde ik mij gek, een aansteller. Maar de huisarts verplichtte mij min of meer om mij ziek te melden, want ‘ is het vertrouwd dat jij nu voor anderen buiten jezelf en je kinderen om zorgt?’ Oké, daar had ze misschien een punt. Ik voelde mij tijdens de zwangerschap al schuldig, omdat ik vrij vroeg al uitviel door bekkenklachten. En nu moest ik mij opnieuw ziek melden. Tijdens de zomervakantie. Dat schuldgevoel kan ik nog moeilijk loslaten.

Ondertussen zat ik wekelijks bij de POH-GGZ. Ik voerde gesprekken en probeerde te leren om rust te pakken en voor mezelf te zorgen in plaats van alleen voor iedereen om mij heen. Want dit was geen postpartum depressie, maar overbelast zijn, misschien wel een burn-out en onvoldoende zelfzorg.. Dat werd er gesteld tenminste. Voor mijn gevoel klopte dit niet en zaten we niet op de juiste weg.

Ik begon met citalopram. Na 2 weken merkte ik geen verschil en dus werd de dosering opgehoogd. Bij de ophoging kreeg ik last van bijwerkingen als hoofdpijn, sufheid en duizeligheid. Veelvoorkomend, maar ook vervelend. En aangezien dit ook belemmerde in het ontspannen, werd er in overleg met de huisarts besloten venlafaxine te gaan proberen. Daar begon het weer hetzelfde. Eerst geen effect en bij ophoging bijwerkingen. Alleen werden dit keer de duistere gedachten donkerder, van grijs naar zwart, en wilde ik dood. There, I said it. Ik had mijn kinderen en man om voor te leven, maar op deze manier met deze gevoelens hoefde het voor mij niet meer.

In deze periode was ik een schim. In mijn hoofd was ik al aan het bedenken wat ik in de afscheidsbrieven zou zetten. Voor Robin, voor Noëlle en Esmé.  Voor mijn ouders en broertje. Ik had bedacht wat ik voor kinderen wilde maken en opnemen voor hun toekomst. De buitenwereld zag het amper aan me; het lukte aardig om de schijn op te houden blijkbaar.

Ik liep hier 2 weken mee door tot de volgende afspraak met de huisarts.De huisarts was ‘streng’ en sprak me duidelijk toe dat ik hier gelijk mee had mogen komen. Ja hallo; dat was natuurlijk het hele probleem he. Dat niet opkomen voor mezelf en mijn eigen belangen. Het niet vinden dat je het waard bent om aandacht aan te besteden.

Gelukkig heeft de huisarts deze klachten heel serieus opgepakt. Zij heeft contact opgenomen met de GGZ voor verder overleg en zo werd ik plotseling doorverwezen naar het IHT. Intensive Home Treatment, oftewel de crisisdienst zonder opname. Voor nu. Dat is een soort thuiszorg vanuit de GGZ. Dit duurt 6 weken waarna er wordt gekeken welke hulp verder nodig is. En dat ging snel. Mijn medicatie werd weer opgehoogd, omdat ik door die bijwerkingen heen moest. Oftewel 4-6 weken doorlopen met suicidale gedachten. Risky. Ik kreeg er ook slaapmedicatie bij, want het bijna niet slapen hielp natuurlijk ook niet mee. ‘s Nachts lag ik veel te malen; mijn hoofd had geen uit-knop. Ik ben altijd al iemand geweest die moeilijk in slaap komt, maar dit spande de kroon toch wel. Ik kreeg oxazepam voorgeschreven voor zo nodig als het te druk werd in mijn hoofd of als ik een paniekaanval voelde opkomen.

Op maandag einde van de middag werd ik doorverwezen en dinsdagochtend werd ik gebeld dat ik woensdagmiddag de intake zou hebben.

Woensdag had ik de intake. Robin was gelukkig mee. We hadden een fijn gesprek met de verpleegkundige en later sloot een psychiater aan via beeldbellen. Er werd bijna direct een diagnose gesteld: ernstige stemmingsstoornis (postpartum depressie) met mogelijk onderliggend een angststoornis. Ik schrok, zichtbaar blijkbaar, mar was ergens ook opgelcht. Er was een diagnose, er was hulp, hoop. Dit werd goed opgepakt. Alles ging in oveleg.

Donderdagmiddag kwam er een verpleegkundige thuis. En toen zaterdag weer. De bedoeling was iedere dag, maar dat sloeg ik af. Dat voelde als te veel, te snel en te intensief. Want zo erg was het toch niet? Hulp accepteren vind ik onwijs moeilijk, bijna net zo moeilijk als om hulp vragen. Maar toch was ik blij en zelfs trots dat ik het had gedaan. Want zonder? Dan had ik het vast niet lang meer uitgehouden.

De 3 weken erna kwam er 3-4x per week een verpleegkundige thuis voor gesprekken. Daarnaast werd ik op de overige dagen gebeld en als ik na 2x niet opnam zouden ze Robin bellen, want suicide gedachten hoeven niet bij gedachten te blijven en vooral de dagen dag ik alleen was, waren zwaar. Er werd volop gemonitord hoe het ging en of ik suicide plannen had. De week erna werd dit afgebouwd naar 2x, toen een week 1x, een geen contact omdat wij op vakantie waren, nog 1 huisbezoek en afgelopen week mocht ik afsluiten op de poli in Assen. In overleg blijft mijn dossier nog openstaan tot aan de intake bij de psycholoog, zodat ik iets achter de hand heb voor het geval ik weer in een crisis raak. In al die tijd heb ik niet 1x naar de spoedlijn gebeld, maar het idee dat ik 2 weken ‘alleen’ zou moeten overbruggen, vond ik doodeng.

Ik werd ondertussen bovenaan de wachtlijst voor de psycholoog geplaatst, waardoor ik in oktober al terecht kan. Ik heb 4 afspraken binnen gekregen. Een telefonische uitleg, intake bij de psycholoog, een lichamelijk onderzoek en als laatste een adviesgesprek.

Ik vind het heel spannend om een nieuw traject te starten. Ik wil heel graag weer kunnen genieten, van mijn kinderen, mijn man en het leven, maar ik vind het eng om alles aan te gaan pakken. Bang dat er meer bovenkomt dan me lief is.

We gaan het zien.